December

Wanneer kom je weer langs?

Die vraag kreeg ik laatst op een verjaardag. Weer?? Ik ga toch net weer terug van weggeweest? Mag je, je huis niet uit? Of de regio? Zit je op gesloten tegenwoordig, sinds kort een enkelband Of zeg je dit alleen maar om me gerust te stellen dat ik niet vergeten word.

 

Ik hoop het laatste..

Niet dat er een om en om regeling is maar vind deze vraag net alsof ik nog wat goed te maken heb, nooit kom of aan de andere kant van de wereld woon.  E.T. Phoned zelfs naar HOME!!

Dit alles is toch echt niet aan de orde. Natuurlijk snap ik dat ik ben verhuisd en er gewoon weg van mij verwacht dat ik wat meer mijn best moet doen.

Mijn oude en nieuwe leven combineren,  ik zal er iets meer moeite voor moeten doen. Tot voor slot ben ik degene die is weggegaan uit een vertrouwde omgeving en de regel is heel simpel. Uit het oog uit het hart.

Maar om nou gelijk op dezelfde avond te vragen wanneer kom je weer langs…  begin ik me bijna te schamen.

Ik zat ook echt in de auto te bedenken is het dan mijn schuld dat we elkaar niet zo vaak zien?

Enigszins wel want ik woonde eerst om de hoek, maar tijden veranderen. Tegenwoordig hebben we de voor- en de napret.

De heen- en terug reis.

Fiets, auto, trein of zelf het vliegtuig.

Weken moet je nu vooruit plannen om weer een keer een afspraak te maken. Nu kun je er naar uitkijken en nachten van wakker liggen, we hebben elkaar zo lang niet meer gesproken!

 

Eerder hoefde dat niet waaide je gewoon langs en keek je of ze thuis was. Zo niet? Ging je weer.

Maar nu je een stukje verderop woont doe je dat toch een stuk minder. Zonde van de benzine, tijd is trouwens geld en de tijd vliegt!

Terwijl vriendschap niks kost en je een hoop liefde geeft.

 

Keuzes keuzes.

Het kost eenmaal moeite.

Ik zal het ook geen moeite noemen.

Het zijn de dingen waar je heel veel voor wil doen en tijd en energie in wil steken, leuke dingen zijn geen moeites of moetjes.

Ik heb het er graag voor over. Jij?

 

Ik sta morgen zo weer voor de deur. Ik hoef alleen maar te weten dat je thuis bent.

Geluk zit in de rest,


Kijk nou uit…. en……….. BAM! Daar Lig ik weer voor de zoveelste keer, languit op de grond alwéér languit op m’n bek.
Net die laatste trede vergeten, hij is er toch echt al een hele poos. Zelfs zo’n poos dat ik het me niet eens meer kan er herinneren hoe lang nou die poos eigenlijk al is.
Een ongeluk zit in een klein hoekje zeggen ze dan. Maar ik merk dat ik wel vaak, heel veel van die kleine hoekjes weet te vinden.
In elk hoekje wat ik tegenkom, zit weer een nieuwe verrassing, wat een bofkont ben ik toch.
Een hoekje in de supermarkt of net dat hoekje dat uit de straat steekt; wat een geluk! Weer een blauwe plek!
De klink trek ik van de deur af en ik sluit mezelf daardoor op. Alleen dit keer niet aan de buitenkant maar gijzel ik mezelf in mijn eigen huis. Zelfs heb ik per ongeluk de hond verbannen uit het huis omdat ik echt dacht dat hij al naar binnen was gegaan. Ik krijg zo niet eens de kans om mijn sleutel te vergeten. In de afgelopen maanden heb ik dat overigens  erg goed afgeleerd. Eerder kwam dit elke week wel een keer voor. Ik deed het nog net niet op een vaste dag.

Salto’s door de lucht en ondersteboven tussen een auto en een bosje landen terwijl ik eigenlijk alleen maar de  hond wilde uitlaten. Levensgevaarlijk; ik gleed weg van mijn trapper en mijn  overenthousiaste hond nam een loopje met me.
Denk je goed zichtbaar te zijn tijdens je hardloopsessie, dan vergeet je in je plaspauze even dat je een reflecterend hesje aan hebt. Gevolg: groot licht en getoeter; ik had mijn ledlichtjes nog wel uitgezet.
Dit is nog maar een kleine greep uit mijn zoekresultaten naar het ongeluk.

Ik doe al mijn stunts zelf want dat hoort er nu eenmaal bij. En ik ben bang dat ik ook niemand zo gek krijg om de hele dag achter me aan te lopen en me goed in de gaten te houden. En mocht ik dan toch het ongeluk ingaan,  me dan op mijn schouder tikt en zegt: ‘Ik neem het van je over!’
Ik mag mezelf een doorgewinterde ongelukszoeker noemen. Nee, noem het liever  een ervaringsdeskundige in verrassingen. Dat klinkt beter.
Ze komen onverwachts en meestal als er geen tijd voor is. Kenmerkend: Lomp.
Je leert  er mee leven, dat wel, maar ik ben toch van plan om me om te scholen naar een gelukszoeker. Dat geeft me in ieder geval een hoop minder pijn.

Zijn er sollicitatieformulieren voor? Of mag ik zo langskomen? Het geluk zit immers toch in de rest. Ik weet natuurlijk niet wat mijn rest dan nog is. Of worden het weer de kliekjes?
Die kliekjes geluk zitten in ieder geval niet meer in de hoekjes, want die heb ik allemaal al gehad. Zouden die gelukszoekers een bepaalde tactiek hebben? Om het juist niet in die hoekjes maar in de rest te zoeken….?

Ik ga het proberen. Op zoek naar het geluk in de rest. En….. mocht je nog een kliekje over hebben?
Ik ben dol op restjes!


 

Even in de rook op,

Mensen hebben er de grootste moeite mee.
Stoppen.
Zowieso is ergens mee stoppen wat een routine is geworden lastig, maar als je er ook nog aan verslaafd bent!

Jaarlijks beginnen er weer een hoop nieuwe.
In hun ogen bijna volwassen, volwassen genoeg om een keuze te maken om ergens verslaafd aan te raken. Aan een stokje te zuigen en rook uitblazen. In een groepje op de hoek?  Harstikke stoer natuurlijk.
Gelukkig stoppen er jaarlijks ook een hoop oude.  De intenties zijn goed en sommige intenties overleven dit niet.

Ik ben er nu bijna 3 jaar vanaf. Ik rookte als een ketter, 2 pakjes per dag in totaal 38 sigaretten. Ik heb mezelf serieus afgevraagd waarom ik zo moest hoesten. Nachten lag ik wakker van mijn eigen gekuch, vaak verkouden en gewoon niet fit.
Als ik dit nu aan mensen vertel  kijken ze verbaast.. JIJ!?? Jij loopt toch veel hard en sport toch teveel? JIJ??
Ja ik, sorry,… ik ben nogal verslavend aangelegd. Het lekkerste was ook om een peuk op te steken als je net  terug kwam van het hardlopen, staan je longen zo lekker open.
Maar ik ben blij dat ik goed tegen veranderingen kan.
Begon ooit op mijn 15e met roken en heb dit gestaag  10 jaar vol gehouden,  tot ergernis  of juist de gezelligheid van bepaalde personen om mij heen.
Ik vond het lekker, en kon niet zonder dacht ik toen. Daarbij kwam ook, heel veel mensen deden het. Het was een soort hobby die elk jaar duurder werd. De hobby die eerst binnen mocht, vervolgens naar buiten moest en uiteindelijk stiekem of soms gedoogd weer binnen mocht.
Je kan het zien als sport in het winterseizoen mag het binnen en zomers kan het gewoon buiten. Lekker dampen met zn allen. Gewoon blijven doen hoor, de asfalt wegen worden betaald door de accijns.
Men zegt altijd dat “de stoppers” de grootste zeikerds zijn. Geloof dat je mij nooit heb gehoord. Zijn jou longen, ik heb mijn eigen.
Neemt niet weg dat stoppen moeilijk is. Vergt veel doorzettingsvermogen en een berg dicipline. Je moet tot voor slot een nieuwe hobby gaan zoeken. Wat niet moeilijk hoeft te zijn want je houd immers geld over.
Nu was er in het nieuws dat de elektronische sigaret niet goed voor je is. Zou nicotine en schadelijke stoffen bevatten, ze willen hem niet in de kroeg hebben dus je mag alsnog buiten gaan staan.
Hele acupunctuur sessies zijn ervoor, praat groepen zijn er in het leven geroepen en nog zijn er afhakers.
Nicotine pleisters, kauwgom en al die andere troep, als je wil kun je alles. Dus ook stoppen. 
Biblioteken vol zijn er geschreven en er zijn verschillende theorieën over, hoe je dit het best kan doen. Ik zeg  Gewoon doen.
Het is weer bijna de tijd voor goede voornemens dus ben benieuwd wie er door gaat of wie er faalt.
Voor degene die de verandering aangaat.. zet hem op afhakers zijn er al genoeg!

Mijn donkere dagen,

Ze staan weer bijna voor de deur.
De feestdagen: Sinterklaas, Kerst en Oud en nieuw. Het is toch altijd feest?
Sinterklaas, dat is nou een lief feest. Alle kleine kinderen worden een maand lang voorgelogen terwijl je in dezelfde leeftijd leert dat je niet mag liegen. Er is een man met een baard die van kinderen houd. Anno 2013 kan dit buiten 5 dec. Problemen op leveren.
Kerst mogen ze helemaal overslaan en oud en nieuw zie ik dan zelf nog wel het nut van in. Knallend het jaar uit en weer een spetterend jaar  in.
Ik doel dit jaargetij meestal maar op de winterpret.
Chaos op de weg, treinverkeer ontregeld, mutsen, handschoenen, schaatsen, ijspegels, blauwe handen, wolkjes uit je mond, sneeuwballen gevechten, dat is pas koel!

Overal bollen sneeuw met een wortel erin, glij partijen met gebroken benen neem ik maar voor lief.
Richting de bergen, richting de sneeuw. Met je snowboard onder je voeten doe je dan weer je best om zo min mogelijk op je bek te gaan.
Alles beter dan “gezellig” “met ons allen” aan het kerstdiner.
Sorry, maar ik kan hier echt niet tegen.
Cadeautjes mag je altijd geven, verkleden kan overal, alleen het is schminken is juist problematisch op 5 december.
“Het is zo knus en lekker gezellig” is een ieder van mening. Moet dit niet altijd zo zijn?
Ik deel deze mening niet. Ik heb een goede jeugd gehad, er is niks ernstigs gebeurd tijdens de kerstdagen en heb er geen trauma van overgehouden.
Maar vind het gewoon niks.
De mensen die ik lief heb zien mij regelmatig en kan ik altijd bij terecht, er zijn geen vijanden waar ik voor moet schuilen. Het is gewoon niet mijn ding.

Persoonlijk vind ik het maar een hypocriet feest, niemand snapt eigenlijk dat kerst helemaal niet draait om het lekkere en vele eten, gezellig bij elkaar zitten en roepen “ach, joh het is toch kerst!” Alle ruzies worden vergeven er zijn ineens overal glitters en al je de televisie aanzet komt Robert ten Brink ook nog langs met zijn all you need is love.  Mag ik een kotsbakje!!
Iedereen maar mopperen met Nieuwjaar, ja ik moet zo nodig weer afvallen!
Kerst, het liefst sla ik het over en werk ik.
Mede ook om de mensen die er wel om geven zich dan ook kunnen geven.
Dit jaar ga ik proberen om iets te betekenen voor de dakloze mensen of bejaarde in een opvanghuis. Daar een glimlach verzorgen en deze mensen die het niet altijd zo makkelijk hebben ondanks dat het misschien wel hun eigen schuld is.
Soep scheppen of een maaltijd serveren of gewoon iemand een warm hart toe dragen. Dat is pas kerst.
Mijn kerstdiner? Dat wordt denk ik net als vorig jaar. Een boterham met pindakaas en een glas roosvice.