Juli

In to the wild,

De stemming zit er goed in.. Lekker vibe gaat door de auto heen.
Er wordt gelachen.... een hoop ook.
De muziek gaat steeds iets harder en de roddels en de avonturen van de week worden grondig doorgenomen. Hoe was het met je date? Er nog iets van gehoord? En hoe is het met die blauwe plek?

Wat een gespreksstof en het lijkt wel of er al 3 maanden niet gesproken is, dit is slechts 2 weken.
Het rode peugeotje scheurt met 135 km p/u over de snelle weg, die weg die tot meer avonturen leid de weg naar het wild.
Het wild ingaan met witte kleding is al een uitdaging laat staan dat er nog 2 vrouwen inzitten!

Na een uurtje tuffen werd de afstand op de borden minder richting Amsterdam.
De relaxte vibe gaat over naar een jubel stemming, fredde le grande maakt plaats maken voor het oer Hollandse "ik heb een potje met vet" en "we zijn er bijna".
Maar dan................................................ wordt het avontuur met missie wild verstoord.
Er komen gele borden, remlichten en BAM!! Sta je ineens stil?? Je kijkt op de klok 00.20, het moet toch niet gekker worden. Midden in het donker in het pikke donker sta je stil op de Snelweg??
Eerst denk je een ongeluk.. maar later bleken het gewoon wegwerkzaamheden. 20 km p/u............... 30 km p/u................... 50 km p/u, SCHIET OP!! 
Shit, wegwerkzaamheden op ons avontuur naar het wild. En wie bedenkt dit!!
De jubelstemming ebde weg, fredde le grande kon ook maar beter weg blijven. Er werd gemopperd, gezwegen en de spanning steeg.. die spanning die iedereen kent.. Je buik trekt strak, je blaas zet uit, je tenen beginnen te wiebelen. En nu maar hopen dat de jubelstemming niet terug komt en je moet lachen..
Kortom een hoop "gezeik".
Eindelijk klokslag 01.06 komen we bij ingang B van de Amsterdam Arena het wilde avontuur aan onze voeten nog maar 2 poortjes, 8 beveiligers, 1 visitatie en weet ik veel traptreden verwijderd.
De poortjes.. 1 beveiliger incl. visitatie ging goed.. tot dat "Goh mevrouw uw blouse is niet wit, tja en we hebben daarvoor al vele mensen weggestuurd." Ik kijk haar aan met een blik, WatDenkJeWelNietIkHebInEenFileGestaanMiddenInDeNAchtEnGaJijNuMoeilijkDoen? "Oke, mevrouw ik wens u een fijne avond!" Daar gaan we dan.. Eindelijk kunnen we beginnen aan de traptreden we het "gezeik" loslaten.
Er was een hoop wild, we leken ook op wild, overal jagers maar niemand wist hoe het hart geraakt moest worden.
Kippenvel in het wild, lampjes in het wild, beat in het wild, sommige danste wild, lachen om het wild.