Juni

Geduld,


"Nee joh dat regel ik zelf wel, moet toch nog naar het gemeente tehuis om me in te laten schrijven."
Had ik dit maar nooit gezegd.
De gemeente en ik? Dat zullen nooit dikke vrienden worden.
Ik heb ze er dan ook zeker van verdacht dat deze ambtenaren dit deden omdat ik uit een plaats
kwam die ze liever niet uitspreken..... omdat dit ver over de ijssel ligt teveel richting
het gevaarlijke westen.
Net verhuist, en een verse bewoonster van een nieuwe oude stad,  het is dan natuurlijk het mooiste als je post dat ook doet.
Maar, het pand wat ik mag noemen als mijn huis, is nog geen huis. Dit betekend een uitdaging.
Zo eentje waar je geduld op de proef wordt gesteld..
Zo eentje waar het bloed onder je nagels vandaan wordt gehaald..
Zo eentje waar je verscheidene collega's van elkaar aan de telefoon krijgt..
Zo eentje waar je kind aan huis wordt bij het gemeente tehuis...
Zo eentje!
Pling!!! nummer 176, kijk op mijn kaartje, he dat ben ik!
En weer naar die vertrouwde balie. 
De vrouw achter de balie kijkt mij aan. En ik stort mijn verhaal over deze vrouw heen, huis
niet herkent, huurbaas, geen post, afval??, mileu pas, schiet niet op, inschrijven.
2 maanden later..
Zij: "Nou mevrouw ik hoop dat we het zo voor elkaar hebben, het was wat werk maar als het goed is
staat u per volgende week ingeschreven op u nieuwe adres, heeft u verder nog vragen?"
Ik: "Nee hoor" 
Zij: "Sorry voor het lange wachten en bedankt voor het geduld wat u moest hebben, fijne dag nog!"
tuut tuut tuut.
Op naar missie 2: De milieu pas. Nu dat ik echt in een grote stad woon wordt er van mij verwacht
dat ik mijn afval stop in een ondergrondse container.
4 weken later..
Hij: "Ja nu het goed is door gekomen kunnen we de mileu pas naar u huis adres sturen u zou hem
binnen enkele dagen ontvangen."
Ik: ` "fijn, hoef ik mijn afval niet meer illegaal te dumpen in de container van mijn werkgever"
Eindelijk zit je er.. in je eigen huis incl. de nummering die bekend is en incl. de mileu pas.
1 week later..
Hun: "Wat zijn de laatste 3 cijfers van u milieu pas?"
Ik: "331"
Hun: "Dit komt niet overeen met de laatste 3 cijfers die ik op mijn scherm heb staan, hier staat 431"
2 dagen geleden..
Een envelop, een brief met excuses, een nieuwe milieu pas en eindelijk.. Alles is geregeld..

Hondsdolheid in het park, 


TOE MAAR!!!! En hij schiet als een speer weg! Kan nog net de fietser ontwijken als hij met een gemiddelde snelheid van 35km/pu voorbij schiet.
Ik roep nog SORRY! maar de vrouw kijkt me met een val dood blik aan.
Geren en gevlieg, maar ik ben er. Een middagje park met de meiden, reuen en teven wat een feest.
Joehoe! O je was er al?!
Ik vroeg me al af waar je was, hij kwam zo aangestoven.
Daar begon het festijn, frisbees en natuurlijk de vijver.... Nadat de 2 honden de meeste energie kwijt waren was het de beurt aan de vijver........................................................................
NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEH LOS!!!!!!!!!
Een plons volgde, een hoop gespetter en een blije hond in de vijver, de vraag was nu... WAAR is die frisbee? Naar een verloren poging "zoek" moest ik hem toch echt zelf gaan zoeken. 
Schoenen uit, sokken uit en sta je dan..
midden in het plantsoen met natte enkels en geen frisbee.
Pissig snauw ik nog dat hij de volgende keer echt beter op moest letten en ook dat het woordje los een betekenis heeft.
Weer 8 euro naar de knoppen.
Naar een paar verwoede pogingen de moed opgegeven. De rest van de vijver was te diep dus ik moest het hier maar bij laten.
De heldin op blote voeten helaas, en ik deed zo hard mijn best.
Vanachter het veld zie ik iets roze aan komen! Met een hoop bombarie komen er 2 zwarte labradors herstel flat coated retrievers naar beneden gestormd. Wat een enthousiasme! Er worden frisbees gegooid er word gelachen wat een feest! Dat zomaar op een doodgewone woensdagmiddag in juni.
Iewll!!
De kleinste van het stel was zo druk geweest dat hij een frisbee gebruikt als overgeef bak.
De chaos begon...
De frisbee die besmeerd was moest worden schoongemaakt maar dit ging onder begeleiding van 4 honden en 3 bazen. Geloof me, de frisbee viel, 1 ging er mee aan de haal, trok hem het water in gevolgd door nog 2 honden. Een andere had ook een frisbee vast en uiteindelijk een hoop gegil, gelach, geblaf en je begrijpt het al; Chaos all over de hondenveld.
Weer een frisbee in het water met 2 honden er boven op, want stel je eens voor dat hun frisbee werd afgepakt.
Einde van het verhaal...
Tot en met je enkels in het water maar deze keer met frisbee.
Een middagje park totale ontspanning? Ga een keer mee en ervaar het avontuur ;P

S en Vee, 


Ik zit in de trein kijk rechts........
Zie wat koeien, paarden en geitjes voorbij schieten...
Ik kijk links……………..
Zie een groene wei en een handje vol  veren voorbij schieten... Ik kijk nog een keer..
Zag ik het nou goed???
De trein een vreselijke ervaring voor vele (huis)dieren.. Ooit aan gedacht? Die meeuw die per ongelijk de trein over het hoofd  ziet omdat hij helemaal gefocust is op de halve boterham met kaas die een goed bedoelde collega op het spoor gooide omdat ze vond dat deze er erg hongerig uit zag.
Je hond die mee moet en alles  onder zijn voeten beweegt en alles 5 keer beter hoort... Ooit aan gedacht?
Iedereen sleept zijn dier mee.. of erger nog laat het gewoon achter!
Je bent op controle ronde,  opent  de coupe...en je galmt  de welbekende "goedendag uw vervoerbewijzen alstublieft" door de 2e klasse.
Je knipt de mevrouw links en je scant de meneer met zijn dal kaart en dan kom je een doos tegen.. Midden in het pad! Je maakt hem open en je ziet een.. KONIJN!!!
Wat doe je?
Wat iedereen zal doen, de doos afgeven bij Service en Veiligheid.
Het konijntje wordt  met open armen ontvangen er wordt hooi gehaald en i.p.v.  je lunchpakketje neem je konijnenvoer mee naar je werk. En dat is nog maar 1 van de weinige dierendaden die we daar doen.
Er is een tijd lang een kat aan komen lopen op station Apeldoorn, elke avond tegen een uur of 23.00 kwam hij miauwend bij spoor 1 ten hoogte van de trap elke avond kwam hij weer terug niemand wist waar deze vandaan kwam en niemand wist bij wie die hoorde. Hij kreeg een naam "SPY" onze stations kat, ook eten werd er meegenomen zelfs werd er getwijfeld of hij niet mee naar huis genomen moest worden. Dit duurde weken elke avond weer tegen een uur of 23.00. En af en toe  bij een ochtend dienst kwam hij even neuzen wat je deed, je even zijn gezelschap kon zijn. languit spinnend voor je op tafel ging hij liggen. Wat een beest..
Paarden die zijn losgebroken langs het spoor!! Levensgevaarlijk! Je ziet hoe dapper de machinist zijn best doet met de blauwe vlag om de paarden weer terug te drijven.
En dan maar niet te spreken over alle vogels die er gered worden..
Door een kneuzing of een gebroken vleugel kunnen ze dan niet meer vliegen.
Neem nou Fristi, kon niet meer vliegen en werd in een doosje gehouden om zo te wachten dat hij geholpen kon worden door de dierenambulance uren moest hij/ zij wachten in dat doosje uren bleven zijn ouders in de buurt van de doos. Waren ze aan het wachten tot er niemand meer was? Om het vervolgens op te gaan halen?
Nee..
Want zodra de deur dicht ging werden de S&V medewerker nauw in de gaten gehouden door de ouders.. Ze werden achter na gezeten en het zou me niks verbazen als ze dat nu nog steeds doen! Fristi is ondertussen afgevoerd met de dierenambulance maar zijn ouders? Nooit meer wat van vernomen.
En zo zie je maar weer! S&V is van alle markten thuis!