November

Back in that days,


Vroeger.... toen ik een jaar of 5 was begon het allemaal: de jaren ‘90.

Een periode die ik me kan herinneren met TMF, Telekids, 2 Brothers on de 4th floor, Mental Theo, en de opkomt van de mobiele telefoon en het internet.
De tijd waarin ik opgroeide. Waarin ik mijn kijk op de grote wereld vormde;, mijn muziek begon te smaken en waarin ik leerde om te dansen alsof niemand me zag.
Spice Girls, Backstreet Boys en Take That, waren gewoon niet mijn dingen.
Ik vond het wel leuk, kende uiteraard wel alle nummers, maar was (toen al) geen meeloper.

Typisch anno 2013; Een vakantieveiling winnen.! Je wilt het eigenlijk niet, maar iedereen kan het en het liefst zo goedkoop mogelijk.


Dat is de kick en is al de halve voorpret.
Dit bood mij weer de kans om even terug te gaan naar mijn roots: daar waar het allemaal begon.
Voor in totaal 15 euro 4x2 kaarten. Koopje!
Een hal vol met allemaal mensen die zichzelf bijzonder vonden, want zij hadden een veiling gewonnen. En of de zaal ineens dubbel zo groot was, kreeg je ook nog het aantal gewonnen kaarten dubbel. Want wij waren tenminste bijzonder.

Met een groep uit de jaren ‘90 naar een 90's party. Je begrijpt het al, we voelden ons meteen thuis. De grenzen werden weer opgezocht. Je voelde je zoals Back in the Days: met een deo of bus haarlak in je hand, lekker meebleren voor de spiegel met dat nummer waarvan je ook het dansje kende.

Nou... jij deed het vast ook! Er was een hal vol met mensen die dat ook allemaal hadden gedaan, Back in the Days. Ze deden het weer! De bussen deo en haarlak bleven in de tas want dat was zooo jaren ‘90.
Hakken op Mental Theo, the hands werden ge-upt voor Alice Dejaaj en iedereen ging mee met Venga Airlines naar Ibiza.
Iedereen deed het even... terug naar vroeger, het vroeger waar het voor iedereen begon.
Wat een feestje, eentje voor in de boeken. Echt een feestje waar je een poos op kunt teren en je later zegt.... vroeger..... toen alles net even anders was.

DezeColummWerdMedeMogeLijkGemaaktDoorVakantieVeilingen

 

De ECHTE mannen,


De echte mannen, waar zijn ze?
Na een 2jarig onderzoek ben ik bijna genoodzaakt de boel op te geven.
Geen stoere mannen in de kroeg, geen stoere mannen in de schappen in of bij de supermarkt, geen stoere mannen op de openbare weg, geen openbare mannen op de snelweg en geen stoere mannen op de digitaleweg.
Sta op het punt om de “stoere man” op te geven bij spoorloos.

De woest aantrekkelijke mannen, ruw behaart en het liefst een beetje gespierd of toch in dat uniform.
Beste, in mijn ogen stoere mannen van de brandweer, de politie of als militair. Moet ik nu echt een oorlog gaan voeren, een bank beroven of mijn eigen huis in de brand steken om een beetje aandacht te krijgen?
Of heb ik meer kans als ik mezelf opsluit, mezelf laat gijzelen en na een wilde worstelpartij aan de rand van een gebouw hang en ik moet wachten op mijn redder in nood.
Mijn held Bruce Willes heeft er geen problemen mee als ik zo zijn films “die hard 1, 2 of 3” bekijk.
Nou vraag ik me af of er een kans is dat hij een gaatje vrij kan maken om met zijn apache helikopter er al half uit hangend mij zijn hand reikt, me aankijkt met een gezicht onder de zwarte vegen, bloed, schaafwonden, lacht en zegt met enkele hese stoere mannen stem; “Pak me vast, het is tijd om te gaan”, vervolgens kom je terecht op een fantastisch mooi eiland in de armen van je redder.

Nou ik zeg wordt maar wakker want dit kan de hedendaagse man niet aan. De meeste hebben geeneens een helikopter. …
En je opvangen van een 14hoge flat? Dat lijkt me ook geen goed verhaal en laat ik over het einde maar zwijgen.
Ben ik teveel eisend? Denk het niet. Ik ben van mening dat elke vrouw dit stiekem wel wil. Iemand die voor je vecht, je beschermt en je niet op je bek laat gaan.
Mijn ervaringen komen niet eens in de buurt! Ze halen je onderuit, stellen je bloot aan de hele wereld en laten je in elkaar slaan.
Mannen!! Dit kan echt niet!
Vinden jullie het gek dat we onze eigen boontjes maar gaan doppen? GeëMANcipeerd raken omdat dit gewoon puur een bittere noodzaak is.
Als we toch op jullie moesten gaan zitten wachten. Dan hing ik nu nog aan dat 14hoge flat gebouw.

Het wordt tijd dat de mannen weer stoer worden, niet zitten te janken om een film waarbij een hond wordt ingeslapen. Ik zit me in te houden en naast me zit er 1 te brullen, ergens ging er iets mis.
De grenzen vervagen en er komt straks een tijd dat wij de geëmancipeerde vrouw de man moet komen redden omdat deze gegijzeld is en na een wilde worstelpartij aan de rand van een gebouw hangt.
Ik heb ondertussen al wat geld opzij gezet voor een apache helikopter of zou ik dan toch maar de bank overvallen, stoere vent die mij tegen houd!
 

Zwarte vingers,

Ik probeer het al jaren, want het staat zo leuk.
Geloof dat ik vaker de planten op de vensterbank vervang dan de  bosjes bloemen die ik gewoon haal bij de supermarkt: 2 voor 5 euro .
Dan gaan ze dood door vocht tekort en sterven ze door een langzaam uitdrogingsproces. Of het is net andersom, in een keer een bups water in het potje gieten wat de plant absoluut niet aankan en plantje uiteindelijk verdrinkt in mijn ellende.
Mijn verhaal over de bloemetjes en de plantjes ik kan er gewoon niet mee overweg. De bloemen zijn geen probleem: het water in de vaas regelt zich vanzelf en als het water bruin is moet je het verversen en staan ze nog even.
Die bloemetjes buiten zetten lukt me prima, daar heb ik geen hulp bij nodig. Maar zorgen dat die planten een fatsoenlijk langdurig leven hebben, is een heel ander en kort verhaal.

Hoe regel  je dat dan toch? Met een stopwatch er naast gaan zitten en in opperste concentratie bijhouden hoelang het duurt voordat het water is opgenomen?
Dit verschilt dan weer per plant. De ene wil veel, de ander weer weinig. En dan heb je ook nog binnen -en buitenplanten.
Voor mij maakt het geen verschil: alles wat buiten kan, kan toch ook binnen? Een hele boom in huis wordt een beetje lastig maar met kerst maakt niemand er een probleem van.
Het heeft iets knus’, brengt wat sfeer en schijnt ook nog goed te zijn voor extra zuurstof in je huis.

Laatst had ik het voor elkaar: ik had weer bladluis in mijn planten. Ooit heb ik daar al nare ervaringen mee gehad. Krijg er weer spontaan jeuk van!  Maar nu waren ze alleen nog maar aanwezig op mijn ramen in de buurt van de planten die ik nu weer tevéél water had gegeven. Schijnt dan dat er spontaan leven uit komt. Ben er gelijk maar mee gestopt, weet ik veel wat voor een leven er nog meer uit een plant komt zetten.
Ze zijn uiteindelijk meegegaan onder behandeling, maar ik geloof niet dat ze het allemaal overleefd hebben. Helaas, dat hadden ze vast ook niet zo gepland!

Ik en planten, dat gaat ‘m niet worden. Ik kan mijn verhalen niet delen. Ze kunnen niet lezen en we spreken zeker niet dezelfde taal. 
De groene vingers zijn bij mij zwart! Ik kan het  maar beter op onkruid wieden houden en het grondig verdelen van nieuwe aarde lukt me dan ook nog wel aardig.
Moet je nagaan als ik ook nog een hele tuin zou hebben!  Wat een ellende zou het zijn.
Zou hem denk ik helemaal vol zetten met vazen met bossen bloemen erin.
Nadat ik de IJssel en het park tot voor -en achtertuin heb benoemd zijn er geen problemen meer.
Het gemeentepersoneel houdt dit netjes bij en heb ik er geen omkijken meer naar.
Alleen die binnen planten.
Achter de geraniums zal ik in ieder geval niet terecht komen, dit houden zij nooit vol!

 

Geordend Chaotisch,


Ik wil nog dit.. ik wil nog dat… Ik wil van alles eigenlijk wel wat!
En als het niet linksom kan, doen we het gewoon rechtsom. Hoe ik het doel haal zien we dan wel weer.
Dagen vliegen voorbij: je staat op en voor je het weet ben je weer onderweg naar diezelfde plek, de
dag nu alweer om?
En al die dingen dan? Die dingen die ik nog allemaal zo graag wil? ik heb al eens de vraag gesteld aan een aantal mensen of ze het geen fantastisch idee vonden om van de dagen 30uur te maken i.p.v. die 24. Zou me echt een stuk beter uit komen want nu moet ik elke keer het huishouden laten liggen.

Het is nou niet dat ik als een Anne zonder Marie rondren,  maar er is altijd een bepaalde flow in de dag.  Okeeeeeej de dag is het nooit het zelfde maar meestal wel strak gepland. Even snel dit of dat, een blokje om en toch maar even snel die boodschappen doen, hond uitlaten, je kent het wel.

Stel je nou voor dat ik die dingen die ik zo graag wil, in die drukke 24uur vergeet?! Dat zou vreselijk zijn. Laatst kreeg ik een nieuwe Loesje onder mijn neus  “Onbereikbare doelen gaan zo lekker lang mee”.
Ik zeg ‘chapeau’ Loesje. Maar als je al je doelen onbereikbaar maakt is dit niet heel bevorderlijk en erg demotiverend.
Ik heb er vele al gehad en vele nog op mijn lijstje staan. Lijstje? Nou lijstje? Zeg maar gerust lijst.

2 jaar geleden was het een grote bende; was totaal de doelen kwijt en geen idee waar ik heen wilde. De Marie was ver weg van de Anne en als we samen waren, waren we Marianne,  kortom helemaal in de war.
De film De Bucketlist , een van die films waarvan word gezegd: “die moet je gezien hebben”
(waarop ik vervolgens  nee op moest zeggen, pap? Mam? gebrek aan mijn opvoeding? Maar regel het zelf wel, ik heb hem al gezien )
Neem aan dat jullie deze film allemaal gezien hebben, zo niet? Een gebrek aan je opvoeding 
Dat zijn pas doelen die daar gesteld worden.  Zoals het hoort en op een papiertje geschreven zodat ze niet vergeten dat de tijd kostbaar is.
Vooruit, een kleine toelichting op de film, 2 mannen krijgen te horen dat ze niet meer zo lang te leven hebben omdat ze ongeneselijk ziek zijn. Samen maken ze een lijstje, en werken dit af totdat ze alles hebben gedaan wat ze nog wilden. Daarna kunnen ze rustig wachten op hun einde.
Hier heb ik een voorbeeld aan genomen:  mijn hele kamer in mijn 2jarengeledenhuis hing vol met etiketten met dingen erop die ik niet mocht vergeten. Niet dat ik dood ging hoor, maar het was gewoon makkelijk. Van de  huurbaas bellen tot aan nieuwe hardloopschoenen, van startbewijzen tot wintersport.
Kortom chaos in mijn hoofd  en chaos in mijn huis.

Honderden dingen wil ik nog doen en het liefst allemaal tegelijk.
Orde in de chaos, geordend chaotisch.
Je neemt 2 schilderijen met een leuke achtergrond, etiketten en een zwarte stift.
Per etiket 1 doel of droom en plak hem op je schilderij, net zolang tot ze er allemaal op staan. En je kunt aan de slag!
Ik kreeg een tip: ga er niet te hard doorheen want  dan ben je met je 50e uitgeleefd.
Nu in mijn hedenhuis hangen er 2 schilderijen met doelen om ze zo nooit meer te vergeten. Ik kijk naar het etiket “ordenen”  en haal het eraf. Maakt niet uit hoe je het doet toch? Als je het maar doet.

 

Vrolijke Toon krijgt vrouwelijke concurrentie,

Wie kent hem niet!! Vrolijke toon uit Deventer.
Om je eerlijk te bekennen……………….. Nou ik niet!
Nu wel omdat iemand mij erop attendeerde.

Maar hoe kom je in een gesprek verwikkeld dat over vrolijke Toon gaat. Nooit gezien, sterker nog Nooit van gehoord of gemerkt terwijl ik toch echt al bijna een jaar in Deventer woon.
Tipje van de sluier, man bijt hond.
Leuk programma met altijd de meeste bijzondere mensen erin. Hier dan ook Toon. Toon is iemand die altijd vrolijk is voor alles een oplossing heeft en niet bij de pakken neer gaat zitten.
Kortom DE vrolijke Toon uit Deventer.
Wie kent hem niet!

We hebben iets gemeen ik en Toon. Onze passie lachen en hardlopen in weer en wind of in de winter? We gaan gewoon weer en doen het overal.
Maar het is niet zomaar je hardloopschoenen aan en rennen.
Bij Toon moet er ook uitgebreid een keuze gemaakt worden met wat doe ik aan, wat voor kleur en wat is het weer? Hoe grijzer de dag hoe gekleurder de kleding. Zo ook in deze aflevering. Het was een grijze dag en Toon besloot een duurloop te gaan doen, zo aan de beelden te zien ging hij richting Bussloo de plas waar ik ook vaak loop.
Hij had de keuze uit een 10tal aan leggings en koos degene die het vrolijkste was en minst bij de dag in de buurt kwam. Het werd de zonnebloemen legging om bij iedereen de vrolijkheid lang te brengen.
Schoentjes aan en gaan!

Vanaf nu ga ik dit ook doen. Hoe grijzer de dag hoe harder ik lach en hoe gekleurder mijn outfit. Wat nou de herfst deprimerend en winter saai?! 
Ik werd met Toon geassocieerd omdat ik mijn nieuwe hardloopbroek showde op de messenger van facebook. En kreeg de opmerking! Goh je lijkt Toon wel!
Na het op https://www.manbijthond.nl/fragmenten/hardlopen te hebben opgezocht, vond ik dit een groot compliment. Dit was mijn eerste kennismaking met Toon.
Ik wil dat ook een blauwe broek met enorme bloemen en een groen shirt, moet wel wat bekijks geven en weet zeker dat iedereen er even om moet lachen.
Of het nu uitlachen is of om dat er mensen mee lachen, maakt mij niet uit, de toon maakt overwinst de muziek.

Ik ga die beste man toch maar eens opzoeken ben stiekem toch wel fan geworden en mag zijn denkwijze wel.

Vrolijke Toon eat youre hart out! Ik kan er ook wat van!
 

Kleine moeite, groot gebaar, 


Mij is altijd geleerd dat je 200 meter voordat je de afslag op gaat je knipperlicht aanzet.
Elke auto heeft ze, bij mij is door rijleraar Schraa erin gedrukt. Laat je medeweg gebruiker duidelijk weten wat je gaat doen.
Deed je dit te weinig was het simpel: gewoon gezakt!

Mijn grootste irritatie op de weg, wat mij betreft steek je, je vinger uit het raam!
Dat stokje rechts van je stuur, je duwt hem even omhoog of even naar beneden.
Het begint vanzelf te knipperen en je doet je medeweggebruiker een plezier, in ieder geval mij dan.

Misschien doe je wel hartstikke hard je best hoor maar snap je gewoon niet.
Als je al voor gesorteerd staat dat het echt geen zin heeft om nog je richting aan toe doen. Het is mij wel duidelijk hoor dan welke kant je op gaat.
Een rotonde, je kunt er heerlijk rondjes overheen scheuren tot je er misselijk van word, mijn zege heb je als je maar duidelijk laat zien wat je gaat doen, knipperlicht aan naar links en gas er op.
Je moet me gelijk geven dat het je bloed onder je nagels vandaan haalt dat jij staat te wachten op de rotonde en er een auto afslaat zonder richting aan te geven en de auto’s die er achter zitten gewoon aan je voorbij schieten.
Dit alles had voorkomen kunnen worden als de desbetreffende auto die word aangestuurd gewoon even zijn knipperlicht had aangedaan.
Kleine moeite groot gebaar.

Let wel! Het is gewoon verplicht!
In Artikel 55 van het RVV staat het volgende omschreven: •Bestuurders van een motorvoertuig respectievelijk bromfietsers moeten een teken met hun richtingaanwijzer geven respectievelijk een teken met hun richtingaanwijzer of met hun arm geven, indien zij willen wegrijden, andere bestuurders van een motorvoertuig willen inhalen, de doorgaande rijbaan willen oprijden en verlaten en indien zij van rijstrook willen wisselen evenals bij alle andere belangrijke zijdelingse verplaatsingen.
In-, en uitvoegen op de snelweg, inhalen of gewoon een knipoog geven. Gewoon medemogelijk gemaakt door het knipperlicht.

Ik maak er altijd een sport van om hetzelfde knipperritme te hebben als mijn voorganger, je kunt het ook het geluid goed mee doen, niet moeilijk en gelijk een goede gezichtgymnastiek.
Knipperlicht saai?! Dacht het niet! Je hoeft je alles behalve te vervelen tijdens een knipperlichtsessie.
Het is zo gebeurd, kost niks extra’s je hoeft het gewoon alleen maar te doen.
Geloof dat jij ook vloekend achter je stuur zit als die irritante fietser zijn vinger niet uitsteekt!
BOEM IS HO!