April

Egghunter

Hoe je vroeger met je palmpasen stok met zelfgebakken broodhaantje en rozijnenoogjes over straat ging, sta je nu stokken te gooien met je hond en je af te vragen wat Pasen ook alweer is.

Op het werk hadden we het er vanmorgen nog over, iedereen had wel een soort geloof maar waren het er over eens dat je hoe ouder je wordt hoe minder je in alles gaat geloven.

Hij ging naar de hemel of was het die rots die hij op zijn teen liet vallen. Die 3 wijzen uit het oosten waren de weg kwijt dus daarom kwamen zij pas met de kerst aan. Zoiets was het toch?

Voor een ieder lezer wel bekend maar voor degene die het nog niet wist; officiële feestdagen, ik verafschuw ze, je mag alleen maar mooi zitten zijn en alles draait om het eten.

Behalve met Pasen, je kon wat doen! Oude broek aan en opzoek naar de eieren.

Altijd een trauma aan over gehouden. Mijn grote broer won altijd tot ergernis van mij en mijn kleine broertje.

Na al die jaren begon het te knagen, ik wilde wraak op die tijd van vroeger. 

Omdat het niet anders kon, nam ik wraak op de paashaas.

 Ik had een team opgetrommeld “de Eggies”; fris, snel, jong, adembenemend en bloed fanatiek. Speurhonden waren ingeschakeld, hier moesten we het mee kunnen redden. 1 team 1 taak!

20 eieren verstopt in de, de binnenstad in het pittoreske Deventer. Overal kleine steegjes, overal gaten en  overal hobbels. Het werd zeker geen eitje.

Naar aanleiding van hints konden we elke keer verder komen en kwamen we dichterbij het gouden ei. (spannend muziekje)

Met de enige paashaast gingen we van start. Anno 2014 speelde we via een app, waar je de gevonden eieren (lees: a4tjes die waren opgehangen) waar een naam op stond in moest voeren.

De 1 op hakken de andere werd voortgesleept door haar eigen hond. Maar als snel werd het kaf werd van het koren gescheiden en er bleef een kwartet over die rennend als een kip zonder kop de hele binnenstad afzocht.  We hebben Kris kras alle straten misschien wel 3 keer gehad.

8,6 kilometer, volgens mij als je gewoon een stadswandeling doet kom je maar op 5km uit.

Maar dan komt de mededeling waar je niet op zit te wachten; “Het gouden ei is gevonden”. Shit! Een hoop gevloek, tranen in mijn ogen en weer was iemand me voor. Gefaald.

Omdat we het laatste ei niet konden vinden haalde we niet eens de eindtijd. Verslagen, vernederd plofte we neer op het terras. Wat was dit een geweldige middag. De volgende egghunt is in Nieuw Zeeland, we hebben een jaar om te oefenen.

Beter, hardgekookt en gehaast komen we terug, maak jullie kippenborstjes maar nat………………….. Beware off the eggies!

M-Day


Tweenenveertigkommatweekommahonderdvijfennegentigkilometer. Het zeggen gaat een stuk sneller dan bij elke kilometer denken hoever je bent. Een marathon hardlopen dit was mijn doel en ik ging het halen.
De laatste weken gingen in. Koolhydraten stapelen. De trainingen gingen achteruit, mijn energie juist vooruit. reserves moesten worden opgebouwd.
De bananen groeide uit mijn neus, ik zag alle kleuren van de regenboog door alle goede voeding en voedingstoffen. Ik moet licht gegeven hebben in donker.
Mag ik al? Ik wil zo graag!!!
Hoe dichter ik bij de marathon kwam hoe harder mijn hart ging kloppen en hoe meer ik in mijn vel zat te springen. Mijn gezicht op opperste concentratie, maar ondertussen brulde ik het uit.
Mijn lichaam maakt zich klaar om het af te maken. Ik sliep gemiddeld 9 uur en dronk veel water tot de grote dag.
En daar zit je dan strakker dan strak in een busje naar Rotterdam strak van je eigen drugs. Mijn eigen energie daar ging ik het op doen.
Startvak zoeken. Menig hardloper kent het wel. Voor de niet hardloper, het is chaos.
10.000 mensen om je heen en Lee Towers zingt “You never walk alone” nee gek he, ik vond het altijd al een irritante kerel.
 
De eerste stappen van de ongeveer 40.000 gingen over de startlijn weg van die irritante Lee Towers. Mijn moment, mijn race ging NU beginnen. Het weer was geweldig, de support ook. Mijn vader, moeder en mensen van de organisatie waar ik mee had getraind, zonder hun was ik hier nooit gekomen.
Onderweg kom je van alles tegen. Mensen met enge snelle pakjes waar je bang van werd, maar schijn bedriegt, vooruit sjokkend of hangend tegen een dranghek. Gezichten die snakken naar water en monden die nog hele verhalen kunnen vertellen.
Voor de ene een modeshow en voor andere is het een slagveld. Kots, spuug, kwijl en wit van het zouttekort. Alles komt voorbij. Het lijkt wel een oorlogsfilm waar de zwakke sneuvelen.
Bij de 30km begon de weg te draaien, ik dacht dat het tijd werd voor een looping. Die had ik toch echt niet opgemerkt in de route. In eigen persoon special guest; De man met de hamer. Nou van mij had hij best thuis mogen blijven, neem een verlof dag of meld je ziek ofzo!
Honger en duizeligheid, bij de 32km had ik alles weer onder controle.
KOM OP ANNEMARIE JE ZIET ER NOG FRIS UIT!!!
JA!! Dacht ik. Ik zie er ook nog fris uit!
Lach op de foto met mijn welbekende duimpje en de medaille bij de finish. Held! Trots, stoer en ik heb het ff geflikt! Vieruurpunttwaalfminutenpuntenvierenveertigseconden. Klinkt toch sneller dan de tijd die je ermee bezig bent. De vraag die iedere sporter voor zijn kiezen krijgt naar een topprestatie.
Wat ging er door je heen?
Nou…. Was dit alles?

Wat als….


Net je ogen open, ik gooi de deur open van run2day. Een hoop paar ogen kijken me aan. Goedemorgen!Net wakker en dan zoveel mensen…..
Even acclimatiseren, dit zijn er toch wel iets meer  dan het hele kleine clubje bikkels waarmee ik trainde voor de marathon, nu wetend wat we niet wisten waar we aan begonnen, dat de winter meeviel maar zo niet we toch stoer hadden gelopen.
Eigenlijk nieuwe lopers… Jullie zijn gewoon mooi weer lopers! Mietjes!
Een jaar ben ik al bezig om elke 2 weken de zondag te beginnen met een loopje bij Run2day om eindelijk mijn plakkertje van mijn bucketlist af te halen. Wat een discipline. 
Blessure na een blessure van een blessure, wat heb ik een hoop geleerd.  Bewegen, voeding en wat doet voeding met het bewegen.
Ik val straks in een zwart gat, ik ga ze straks nog missen ook. 
Wat moet ik na volgende week gaan doen op de Zondagochtend als ik niet hoeft te werken? Je zou denken uit slapen maar daar ben ik toch niet voor uitgevonden.
Ik wordt alweer enthousiast als ik mensen voor en achter me hoor. “Ik heb nog nooit verder dan 15km gelopen”. Ik zie dat de grote club van de hoop paar ogen langzaam begint te spreiden, de snelle lopers, de iets minder snelle, de nog minder snelle en de hele langzame lopers.
Die hebben nog een lange weg te gaan.
Voor ons de climaxloop, voor de hoop paar ogen de startloop van de marathon training. Er gaat weer een hoop gebeuren, afhakers misschien, blessures, vragen, maar wat ik zeker weet…… is een ieder geval een hoop kilometers.
Misschien… Nee ik zeg het niet of toch?
Mensen met hun passie, fantastisch gezicht. 
Ik voel me stoer, zelfverzekerd en strak. Klinkt dit arrogant? Laat me lekker ff naast mijn schoenen lopen. ik loop waarschijnlijk toch langer of harder. En daar bij komt. Ik heb er hard voor gewerkt.

Nog een week.
Afkicken van het bewegen, slapenloze nachten van de te vele energie, bietensap, kokoswater en dan wordt het vanzelf Zondag 13 april 10.30 aan de start voor de 42,195 meter. Kippenvel. Het startschot zal gaan en de adrenaline is niet te stoppen.

Afkicken van het bewegen, slapenloze nachten van de te vele energie, bietensap, kokoswater en dan wordt het vanzelf Zondag 13 april 10.30 aan de start voor de 42,195 meter. Kippenvel. Het startschot zal gaan en de adrenaline is niet te stoppen.

Eencellige Monsters,

 

Ik ben er best in geïnteresseerd in ze, ik wil ook best luisteren naar ze totdat het gaat over hun “hobby”. Sommige spelen zelf, andere doen het vanaf de bank en andere hebben een seizoenskaart.

Ik blijf het toch elke keer wonderbaarlijk vinden dat het niet uitmaakt uit welke laag je komt zodra het over voetbal gaat spreekt iedere man de zelfde taal.

 De voetbal taal. Die dialecten! Wat een verschrikking.

Mijn werk is een mannencultuur, een cultuur waar er naar billen wordt gekeken, nek verrekkingen plaats vinden, waar er om de stomste grappen wordt gelachen en naar voetbal wordt gekeken. Dat voetbal is toch iets bijzonders, het wordt daar gedoogd dat mannen huilen. Mannen mogen niet huilen, die moeten stoer zijn en opkomen voor hun roedel en zorgen dat er eten is.

Studio sport op de zondagavond goddank werk ik in een 24uurs bedrijf en moet er gewoon gewerkt worden dus ook op zondagavond.

Heracles Almelo tegen Ado Dehaag, FC Twente tegen Feyenoord en Go ahead Eagels tegen N.A.C en dit  allemaal thuis.

 

Ik was niet thuis ik moest aan het werk omdat ze deze 3 wedstrijden in ons Overijssel en Oosten hadden gepland. Uit heel Nederland kregen we ondersteuning van onze collega’s, Politie in alle soorten waren erbij, wat een feestje! het is voetbal. Op de heenweg gaat het altijd nog wel.

Ze zijn ze nog in een jubel stemming totdat de melding komt: Station Almelo loopt vol, er komt zo een trein terug met 80 Feyenoord supporters onder begeleiding van ME en politie honden. Binnen een mum van tijd ziet het perron geel van de fluoriderende jassen en hesjes. Nog meer ME komt er op draven er kwam geen einde aan.

Gespierde gezichten, gespierde billen, bezweet van alle bescherming die ze op aan en om hebben.

 Ik schaam me ineens omdat ik net nog had lopen zeuren dat ik mijn Steekwerende vest zo warm vond.

Allemaal voor 3 partijtjes voetbal waar mensen heen gaan die niet tegen drank kunnen. Het gebeurd elke keer weer,  als er een paar biertjes inzitten veranderen zelfs de leukste mannen in eencellige monsters. Zonde!

Schreeuwen, boeren en trekken aan de noodrem. Laten we hun zang kunsten maar achterwege laten. En maar mopperen dat ze de voice niet willen kijken als ze weer op de bank zitten.

 

Ben altijd blij als de pooltjes achteraf zonder scheve gezichten worden besproken. Als menig supporterman de zege heeft gevierd of het verdriet heeft verwerkt, nadat ze weken met pijn in de buik hebben rondgelopen omdat hun kluppie moest spelen. Misschien begrijp ik het niet, laten we het er maar op houden dat ik een hardloper ben.