Juni

OERAAH!


Kut assics. Ik ga een brief schrijven hoe kun je nou fatsoenlijk hardlopen als je elke keer uitglijd. Slechte schoen, hij is wateropen en er komt in loop van tijd zand in. Niet geschikt als strong viking run onderdeel voor je outfit of liever gezegd. Niet geschikt voor een mud run in water editie.
13 kilometer hardlopen onder het genot van modder, stenen, snot, mooie stoere mannen, wilde vrouwen en heel heel  HEUL veel water. Wat moet je anders doen halverwege juni op een zaterdagmiddag.
Een aantal weken geleden zag ik deze uitdaging voorbij komen op railsport. Een interne organisatie die NS personeel aanmoedigt om te sporten.
Nou is de wereld die Ns heet vol obstakels. Maar gelukkig heb ik er dagelijks geen 29 voor de kiezen.

Ik kreeg mijn collega’s niet zo gek voor, dus werd het tijd om mijn nieuwe vrienden aan te spreken.
Goed voor de teambuilding en altijd in voor gekke en leuke dingen. 
Oftwel; 2 mede lot genoten die totaal geen keus hadden. Na een “jongens ik heb een goed idee” werden er allerlei stoere kreten uit geslagen wat enigszins met een hoop fantasie op een ja leek. Wij willen!! Een team kwam.  2 wilde mannen en 1 stoere vrouw. We schreven ons in, en kwamen zo terecht in Wijchen.
De spanning steeg…. Mijn weerstand zakte en zat me in de weg. De stoere kreet bleef maar kreeg een bijvoeging. GIVE ME YOURE FUCKING WORE FACE!!! ORRAAAAAAAAHTSJOE!!!!!
Snot in mijn hoofd en snot overal.
Shit!! Verkouden. Ik voelde de koude douche al aan gaan dat ik af moest haken.
Helaas, of toch? Was het mijn te grote karakter of was het mijn super eigenwijzigheid. Ik moest en zal dit halen. Maakt niet uit hoe. Het gebeurd.

Heuvels van modder, touwen met en zonder stroom.
Meters hoge muren om op te klimmen en meters hoge muren om vanaf te springen.  Iedereen helpt elkaar. Een schouder om op te staan en een extra duwtje in de rug.
Koele blikken bij het ijsbad en smerig zijn zoals banjul dat altijd doet. Ik heb er aan geproefd banjul. Wat heb jij een zwaar leven. Ik moet er niet aan denken om dit elke dag te moeten doorstaan. 

1000enden wilde mannen. Op hun natuurlijkst hoe ze horen te zijn. Met knuppels en schilden die je op je rug nemen tussen de hooibalen en oerkreten uitslaan. Snot op hun wang al kruipend door de modder met pretoogjes klaar om kapot gaan. Vanaf vandaag gebrand op mijn netvlies. God-zij-dank, de wilde man bestaat nog. 
Laten we mijn mede stoere vrouwen niet vergeten.  Niets minder stoer want er wordt geen onderscheid gemaakt. De gillende vrouw is net zo hard de gillende man. De helpende hand is net zo goed de stoere vrouw.
Ik lig in bed en voel de spierpijn opkomen, me omdraaien wil niet want mijn rug doet te zeer. Ik hoor buiten de oorlog uitbreken omdat de kermis is afgelopen. Een week kermis en een dag strong vinking run. Ik heb het overleefd! OERAAH!