Mei

Min dertiger,

“Welkom bij de club”.

Godzijdank niet het eerste appje van de dag die ik kreeg. Hoe deprimerend zou dit zijn geweest.

Ik voel het gewoon, de eerste rimpel probeert door te breken.

Mijn jonge huidje, die nog de trotse eigenaar is van dat ene jeugdpuistje op mijn kin, ik ga hem verzilveren.

Het grootste orgaan van mij maakt plaats voor een sinaasappelhuid. Er gaan gaten invallen, kuilen en nare hobbels. Ze zouden goed voldoen als een knikkerpotje of een ATB route en you bett! Dit is een ruig parcours!

Negenentwintig. Een negen en een twintig zelf omdraaien heeft geeneens zin.

 

Het is weer zover, ik ben jarig. Ik slijt aan alle kanten, begin te krimpen en zit ruimer in mijn vel. Men verwacht dingen van je.

En wat heb ik bereikt? Ik woon samen met mijn hond, vrijgezel, een fulltime baan, date me suf en leer een hoop nieuwe mensen kennen.

Kortom wat heb ik een fantastisch leven.

Ga naar feestjes en daar dans ik totdat ik me de volgende morgen uit mijn bed moet laten vallen omdat mijn benen stijf en kansloos aanvoelen, dit wordt dus komende jaren alleen maar erger.

Ik loop een marathon, race een beetje rond op mijn racefiets oefen het ATB parcours en heb de mafste vrienden in mijn vriendenkring. Wordt dit de komende jaren nog erger?

Heerlijk leven. Ik zou er geen moment van willen missen.

Na 29 jaar ben ik ontwikkeld tot een volwassen vrouw. IEHHH!!! Dit klinkt heel heeel heeeeel eng. Volwassen.  Nooit gedacht, maar oefening baart kunst ooit kom ik er wel, vaak op je bek gaan en kijken wat men elkaar allemaal eigenlijk aan doet.

Vroeger deden ze dit nog met zwaarden, paarden, vuurfakkels en later pistolen. Mochten ze je niet en waren ze het niet eens met je levenswijze stond er een heel peloton voor je poort. De brug kon je ophalen maar dan ploegde ze zich door de gracht en klommen ze over je muur. Die drang, ik snap nu ook ineens waarom de survivalruns zo in opmars zijn. Ze zijn aan het oefenen. Mensen! Ik heb jullie door!

Maar ik heb nog niks gezien. Als ik nu uit het raam kijk zie ik een rustig straatje waar af en toe een kok naar buiten rent om tegen een bal aan te trappen zodat de buurthond er weer achteraan kan rennen. Geen peloton of survival warrior dus ik zou het wel goed doen.

 

 

 

 

 

Dood spoor,

 

Wat een klote weer. De regen zeikt als een irritant verhaal naar beneden.

Laat ik nou net buiten lopen voor de 2e keer. Zeik nat. Mag de kraan uit! Ik weet niet of hij bestaat maar MAG DE KRAAN UIT!!!  

Er komt geen einde aan.

Aan sommige verhalen komt nooit een eind. Nou ja wel een eind maar het is een vervelend eind of misschien toch niet?

 

Op mijn rooster stond dat ik een cursus dag had, omgaan met suïcidale personen.

Zolang ik bij de Nederlandse Spoorwegen werk weet ik dat ik het mee maak. De kans dat ik een persoon voor me krijg en verteld hoe vreselijk het is, is groot. De kans dat ik een persoon zie hoe vreselijk het is, is groot.

Hoe erg is dit….. We worden opgeleid om met mensen om te kunnen gaan die zelfmoord willen plegen. 16.000 mensen per jaar waarvan 200 op het spoor, 90% zegt het en 10% doet het.

Keihard in het midden terwijl de hele samenleving toe staat de kijken.

Kippenvel.

Een aanrijding duurt gemiddeld 2,5 uur. 2,5 uur staat de trein doodstil er gebeurd een hoop. 

Maar de trein doet niks en de reiziger kan geen kant op.

Per jaar zijn dit 2,5 miljoen gedupeerde reizigers, waarvan echt niet iedereen begrip heeft voor de situatie hoe zelf ingenomen mensen zijn en beginnen over hoe zelfingenomen zij zijn.

 6.000 treinen worden er opgeheven en 17miljoen euro directe schade. Wat een hoop geld!

 Daar denkt degene niet over na, deze betaald een hele andere rekening.

 

In de war en geen uitweg meer. Het enige waar je nog macht over heb is het aflossen of oplossen van de dingen in je eigen leven.

Je eigen aan en uit knop.

Dit valt niet te snappen die kun je niet snappen.

We krijgen in een aantal uur te horen van een docent waarvan als je haar naam heel snel uitspreekt op luguber uit komt. Mevrouw luguber verteld hoe je iemand herkent en hoe je iemand kan helpen.

Hoe degene die niet op willen vallen toch opvallen en hoe je de kreet van angst en het alleen zijn op kan vangen.

Alles wat is besproken van collega’s bleef tussen die 4 muren, vloer en plafond.

Heftige verhalen, verdrietige verhalen.

 

Kortom: Een indruk wekkende dag.

Ik kijk naar buiten het regent nog steeds. Het is er wel het weer voor.