Oktober

Manneke Piss Off,

Is jou lichaam er misschien niet voor gemaakt? Deze vraag stelt mijn vader aan de keukentafel. Licht geïrriteerd kijk ik hem aan. Dat was een gevoelige snaar.
Het liefst wil ik het vergeten,  mijn knie doet zeer.
Afgereisd naar Brussel en niet speciaal voor manneke pis of het atomium. Ik wilde een marathon lopen.
Maar vanaf een maand geleden werd het wél ineens voor manneke pis en juist het atomium. Verdwalen in een drukke stad en je eigen stil leven zijn ergens verstopt op een trap. Al kijkend op de kaart zonder te weten hoeveel km's je nog moet.
Ik was binnen 21min en nog wat seconde klaar.
Wel mijn snelste 5km ooit. Überhaupt mijn eerste ooit.  Maar ik heb nog nooit met lood in mijn schoenen gelopen. Tranen van falen aan de start. Tranen omdat ik zo baal. Gefaald.  Sorry Paul. Het liefst had ik je  een schop tussen je benen willen geven. Uit pure jaloezie.

Ik wil deze vergeten en het er eigenlijk ook maar gewoon niet over hebben.
De medaille van die stomme 5 km die ik nooit eerder liep. Een medaille dat ik heb geluisterd naar mijn lichaam.  Een medialle van trots en schaamte ineen. Aan de start was er geduw en getrek met kinderen en zelfs minder validen.
Onderweg geen mens die voor je klapte.
En aan de finish nog niet eens je jas omdat deze nog onderweg was. Nee, ik moest trots zijn dat ik hier mocht lopen. Trots zijn dat ik dit kon. De hekken waren nog net neergezet voor ons. Vast omdat we met meer waren dan de organisatie.

Ik voelde me looser, deze mensen waren winnaars. Ik hoorde hier niet tussen.  
Ik ben van een andere catagorie.
Een ieder zijn afstand. Begrijp me niet verkeerd, alleen dit was voor mij een andere uitdaging.
Ik luisterde naar mijn lichaam. Mijn verstand en gevoel zijn in discussie en deze mopperen nog even door.
Duizelig van de koppen snellen, ik heb een hoop mensen gezien daar waar ik stond. Een hoop mensen weten het nog niet..... maar staan hier straks ook. Kniebanden en moeilijke loopjes gingen aan me voorbij. Mochten jullie er nog last van krijgen? Ik ken nog wel een leuke fysio. Ah! daar is Paul met een rode kop. Topper! High five! "Je bent er bijna!" roep ik nog. Toch gegaan voor de halve, maar beter ook, ik loop al blauw aan.
Ik kijk er nog eens even na, een medaille voor alle afgang. Een medaille voor het verstand. 1-0 voor de volwassenheid. -1 voor mijn ego. Ik gooi hem in de hoek en er rolt een traan over mijn gezicht of is dit mijn eerste zweet druppel? Volwassen worden is stom. En van origine............ haat ik verstandige dingen.